Bok Yığını Amca

Henüz daha bu sabah işe gelirken, karşıdan karşıya geçmeye çalışan bir amca, üstüne doğru yavaşlayarak gelen bisikletli bir gencin peşi sıra, el kol hareketi yapıp suratını ekşiterek, yolun öteki yakasına vardı.

 

Arkasından öyle izledim bu sahneyi.

 

Ben mi çok kafadan rahatsızım, yoksa farklı şehirler başka sistemler görmek gerçekten insanın açısını mı değiştiriyor, ya da "üfff silvia, bisikletlinin de çok sikindeydi, 2 şehir gördün göte döndün, devam et sen" diyebilirsiniz. 

 

İçimi bi sinir kapladı. Amca yaşlı ve anlayışsız olabilir belki. Ay zerre umrum değil. Çünkü doğaldır insan yaşlanır. O yaşına kadar; trafik lambasından bi haber, bisikletliyi gasp etmesini dert ettim. Bisiklet yolu olmayan ülkede, "Türk hep haklıdır" kafasıyla yola atlayarak, saygıdan bir haber kalmış. Bok yığını gibi yaşamış.

 

 

Amcayı da alıp o an Avrupa'nın bir şehrine gidip geldim. Hemen o anda! Kültürüne yerleşmiş kabadayılık ve kibir ile, hayatın iyi bari bu zamanına kadar gelebilmişti ama Hamburg'un ya da Kopenhag'ın bir sokağına benimle gelemedi bu amca. Yolda yürümesini bilen insanların, trafik ışığının saniyesini saymayan, kadınların üzerine üzerine araç sürmeyen sürücülerin arasında yapamadı bu amca. Kendini kabız bir bok yığını gibi yollara attı amca. "Görmüyor musun? Kurala uy ve sıranı bekle!" diyen sessiz sarışın bir Avrupalının delici bakışlarına maruz kaldı. Siktirip gitti Avrupa'dan amca... 

 

Öffff nefret ediyorum kuralsızlığın, saygısızlığın içinde hırpalanan bu ülkeden. Sabah sabah ofise bir tatsız girdim. Üstelik 1 gece önceden "ne olacaz abi biz yavvv" diye diye içerek, leş gibi eve gitmişken. Kulaklıkla Spotify'ın haftalık keşif listesinin içinde saatin 13 olmasını beklerken. Hayatımda emin olduğum tek şeyin ertesi gün doğacak güneşin olduğundan, geriye kalanından pek de emin olmadığımdan. İnsanlık tarihinin en kalabalık IQ testinin yarın gerçekleşecek olmasından.