Kalbim cok ama cok kirik. Dun gece uzun mesafeli bir iliskide terkedilmis gibiyim.
Bloga ara ara geliyorum ve ara ara gidiyorum. Tekrar soyluyorum. Buradaki herkesle ve kendimle dertlesmeyi cok ozluyorum. O nedenle bir gelmek istedim.
Bu 1 sene benim icin hic kolay olmadi. Son 2 ayimi bok cukuru ile cennet arasinda bir yerde yasadim. Insanindan tut yemesine icmesine hayvanina komsusuna kagidina copune havasina suyuna kadar hakkinda hergun bir sey ogrendim ve cok yorgunum. Buyudugumu saniyordum ama daha yeni dogdum. 32 yasindayim insanlari taniyamiyorum diye yine agliyordum gecen hafta ahahahha.
Gecenlerde ogle yemegi arasi, oyle bir ara yok tabi. Bisiler yemek icin ciktim ofisten. Kosa kosa telefona yapistim, annemi aradim. Uzuntulerimin ustesinden gelemeyinca anneme sariliyorum. Kuytu bir limandan cok cok ote. Ben uzulunce icimi gayet kolay acan biriyim, her zaman sevdigim insanlarla konusur, yetmez kendimi yer, o da yetmez gelir buraya yazarim. Aradim. Caldi telefon uzun uzun. Niyetim kisaca durumu ozetlemekti. Acti telefonu annem. Konusmaya basladik. Sadece agladim ve umutsuzum dedim.
1 senedir her gunum cok zor gecti. Gurbetcilik herkesi farkli yerden vuruyor galiba, beni de son bir kac aydir olanlar vurdu. Is hayatim, Almanya ile Turkiye arasindaki ozenle kurdugum ince bag, ozel hayatim, maddiyat ve sosyal konular. Nereye yaslansam coktu.
Haber ajansinda calistigim icin herseyin cok ayrintili icindeyim ve hislerimi ise bulastirmamak icin gayret ediyorum. Islerimi tarafsiz yaptigimi dusunuyordum taa ki dun geceye kadar. ( Bu kurumlarin zor tabii objektif olmasi ama AA gibi degil en azindan bir nebze mutluyum) Ne cok ihtiyacim varmis bir seylerin iyi olmasina. Dun geceki viraj beni paramparca etti. Ancak bir adim daha Almanya'ya ve sectigim hayata tutunmami sagladi. Nerede oldugumu, ne icin oldugumu ve hayallerimi bir kez daha hatirlatti kendime. Evet, evimi, dostlarimi, ailemi geride biraktim, donup geriye bakip asssiri uzuluyorum. Neden Turkiye'de mutlu olamadim, neden yok neden yasak yada neden pahali ve neden neden neden bir suru soru ile hala cirpinirken, dun gece kendime "al iste bu yuzden" deme cesaretini gosterdim. Buna ihtiyacim varmis. Belki bencilce, bimiyorum. Ama bir amacim var, hayallerim var, onlarin arkasindan cikip buraya geldim. O zaman geride biraktiklarima birer guzel ani ve tecrubeler serisi olarak bakip, sectigim bu ulkede ve bu sartlardaki hayatima odaklanmam gerektigini hatirladim. Umutlanmak, dun gece cok uzun aradan sonra, oha tunelin ucunda isik var demek cok guzeldi. Herkesin bu umuda ihtiyaci varmis. Hala bir dinamik var. Fiziken icinde olamazsam da bu dinamigin buradan bir parcasi olmak guzel. Bunu desteklemeye devam edecegim.
Bunlarin yani sira baska seyler de oldu. Gectigimiz gunlerde buradaki en yakin arkadaslarimla biraz bu konuyu konustum. Ciddi sekilde ele almam gereken bir overthinking sorunum var. Evet, bu bir problem. Bu probleme sahip oldugumu artik kabul ediyorum. Bu artik fiziksel ve ruhsal olarak bana zarar veriyor. Kilo veriyorum cunku canim yemek gormek istemiyor. Odami aylardir temizlemedim. Guzel yemekler yapmayi biraktim. Tasimak istemedigim sorunlari uzerimden attigimi dusunerek klupte ciplak dans ettim. Yeni kiyafetlerimi cope attim. Icimi darlayan insanlarla iletisimimi kestim. Bunlar birer kacisti ama beni mutlu etti. Simdilik sevdigim insanlarla biraz konusup, gunumu kurtarmak icin cozumler yaratiyorum. Tamamen iyilesmek icin cozumlere acigim.
Bu 1 senenin sonunda umutlarim bitik, paramparca, az bir miktar sevgi ve ozveri ile bu overthinking sorununun ne kadarini ya da ne zaman cozerim hic bir fikrim yok. Bir itici guc, bir koklerimden - gecmisten kopus, yasadigim mutsuz sehirlerden ve mutsuz insanlardan bir kurtulus gerek. Bulanik bir suyun icinde yavas yavas battigimin farkindayim. Kisaca unutmaya, umutlanmaya ve kendimi yeniden insaa etmeye ihtiyacim var.
