3 Şubat 2016 Çarşamba

Unutsuzluk

Sessiz sedasız bir köşede yaşarken kalbimi sehpaya çarpıyorum. Unutsuzlukları kovalıyorum ucu bucağı görünmez unutsuzlukları. Kalp küçük ama köşeler sivri, midem bulanıyor acıdan. Alabildiğine içerliyorum. Gecelerce içerlesen bitmez, bir dayak, hic bitmeyecek bir uyuşturucu düşüşü, o düşüşlerin  getirdiği ölüm gibi bir hüzün. Hiç bitmeyen bir kahroluş, sonsuza kadar görebileceğin bir acı halüsinasyon gibi, kapkaranlık gözler ve geçmişler ellerime dokunuyor iğne iğne, sonsuz unutsuzlukları kovalıyorum diyorum size, bilincim şuan yok gibi. Gözlerimi kapasam da yaşamaya dönsem diyorum. Açınca ölüyorum.

2 yorum:

  1. Lan daha iki gün önce iyiydin?!?!

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Ama 2 koca gun gecti aradan, simdi deyil, ya cok aptal cok ama cocukca seyler oluyor hayatimda.

      Sil