7 Kasım 2013 Perşembe

3,5 Kilo Ağlamak

Bir süre yazmamıştım geçen hafta. Ortalıkta yoktum. Geldim. Pek hoş gelmedim. Kuzenimi kaybettim. Almanya'da yaşayanlardan bir tanesi. Aramızda ne kadar da mesafe olsa aile bağlarımızın çok kuvvetli olmasından dolayı o acıyı yaşadım. Annem'in üzülmesine de çok üzüldüm. Yarın sabah çok erkenden Annem İstanbul'a geliyor. Akşam üstü de uçağı var. Vizesi geç çıktığı için cenazesine yetişemedi, perişan bir halde Almanya'ya yolcu edeceğim O'nu. Bugün yaklaşık 4 saat Swiss Airways ile uğraşıp aktarmalı felan bilet aldım. Becerdim ama. Yarın tüm gün ofis dışında olucam. Annem için buna değer. Ben ofisten izin almayı seven birisi deyilim pek. İzinci tayfa olamadım... Beni düşündüren Annem'in görmeye yüreğimin kaldıramayacağı üzüntülü hali ve evdeki 850 yıldır bekleyen bulaşıklar. Şuan hala ofisteyim. Biraz mesai yapayım dedim. Kafa dağılsın. Yarının işlerini toparlarım. Sonra blogta buldum kendimi. Otursam 3,5 kilo ağlarım. Çok gerildim. Bütün gün Annemle olacağım için biraz olsa mutluyum ama  sanırım onu bir cenaze için kardeşlerinin yanına yolcu edecek olmak bana çok koydu. Tahamül edemiyorum bu hayatın bu kadar ucuz oluşuna.

2 yorum:

  1. Sana, anneciğine, aileye sabırlar. Teyzemi kaybettiğimizde annemle böyle Almanya'ya gidip dönmüştük, cenaze için, evini toplamak için. Annenin üzülmesine üzülmeni anlıyorum, hiç öyle görmek istemiyor insan annesini. Çok zor.
    Bir ara ağlarsın belki 3,5 kilo, belki o lazımdır. Boynu bükük sevgiler yolluyorum Ankara'dan, kendinize dikkat edin.

    YanıtlaSil
  2. Çok saol ablacım,inan karşımda konuşuyormuş gibi yazdıklarını okudum. Aile yarısı birini kaybetmek çok zor, geçen sene de dedemizi kaybetmiştik,annemi 1 yıl içinde 2 kez böyle görmek beni mahvetti.Alışmaya çalışıyoruz,yapcak birşey yok. Yolcu ettim alandan,sağsağlim varmış dün gece neyseki...

    YanıtlaSil