4 Ekim 2012 Perşembe

yakın zaman

Dedim ki O'na, "Hayat çok kısa. Yerimde oturup, gerim gerim gerilip, İstanbul'un ayağıma gelmesini beklemekten nefret ediyorum. Hayat bana gelip şunu yap,bunu ara demiyor, bana gelmiyor. Ben gidiyorum ona her seferinde." Hayat bana "görüşelim yakın zamanda" diyor ama her seferinde ben onu tutup kollarından çekiyorum kendime. O sırada, tam da orada kafamın içinde kahve bardakları kırılıp dağılıyor, devriliyor mutfak tezgahının üstünden yere.. Sonra bir sessizlik.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder