5 Şubat 2012 Pazar

gerçeksizlik

Aklım resmen yere düştü.Beynim yavaş yavaş aşağı doğru kayarken soğuk iki göz ile karşılaştım. Hiç istemediğim bir yerde hiç istemediğim bir zamanda hiç istemediğim bir çaresizlik içinde kitabımı açtım, 1-2 sayfa okudum ve kapattım kapağını. Okuduğum sayfaların, hikayenin son sayfası olduğundan habersizdik. Dünyanın döndüğünü o sırada anladım. Aslında kanımın donduğunu, kalbimin içinden buzlar geçtiğini bildiğim halde, o sırada içten çırpınışları bırakıp kitabın sonuna odaklandım. Bu güzel hikayede güzel insanlar vardı ama hepsi de çok uzaktaydı. Onlardan sadece bir tanesi biraz yakındı. Yarım yamalak bir ağızdan çıkan tek iddialı sözcük, benim geçmişimde yer edinmiş yegane lezzetli bir kaç kelime idi. Söyledim. O da kaydı gitti. Hareketsiz duran bir nesneye sarılmak gibiydi ona bakmak. Çünkü gerçeksizlik içinde sıkışıp kalmıştı, oradan onu çıkartmam hataların en büyüğü, orada bırakmak ise kederlerin en aşağısı olacaktı.Ne yapsam bilemedim.Dışarıda kar yağmış ,ellerimiz bembeyaz olmuştu.

Biraz daha fazla üşüdüm ve öldüm.

http://www.youtube.com/watch?v=klKCeFDnDiI

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder