19 Ekim 2011 Çarşamba

Şehir Kokan Adamlar

Şehir kokan adamlar vardı hayatımda.

Gelip giderlerde, arada boşluklarda sarılırdım. Güzel yüzlü, güzel sözlü olurlardı. Denizin pırıltılarına kaçıp saklanırlardı. Arada kalp kırarlardı. Dudakları elleri ateş olurdu. Güneşi aratmaz, sessiz odaların arasında koridorlardan çıkarlardı. Kavururlardı kış mevsiminde. Siyah ve uzun bir nefret olurlardı kimi zaman, ruhları sökülmüş, kitabı ihanet olurdu bazılarının, bulundukları çemberin hayat olduğunu sanırlardı. Ama bilmiyorlardı. İhtimallerine uzak, kabuslarına yakındım. Görmediğim bakmadığım gözleri vardı, saatlerce konuşur, camdan duvar olduğum zamanlarda sözleri geçerdi benden. Şimdi koca bir şehirde öylece salınıyorum. İçimde, kefene sarılı adamların vücutlarını sayıyorum, sonu gelmez bir toprak kokusu, sonu gelmez bir karanlık vaad ediyorum onlara, hepsi toprağa yan yatmış, silüetsizce bekliyorlar.

Sonsuzluk içinde.